“ Etiopskie sa najlepsze, lankijskie znikaja po dwoch dniach, zas filipinskie sa zbyt drogie”.
Takie opinie powszechnie slychac w Bejrucie i nie chodzi o wybor marki pozadanych dobr konsumpcyjnych, ale o, podobnie traktowane, ... pomoce domowe. Jedna i druga kategoria najbardziej pozadana w wersji importowanej.

W Libanie od dawna kwitnie rynek uslug pomocy domowych, nianiek i sprzataczek – z importu. W ciagu 5 lat, liczba agencji zajmujacych sie posrednictwem tego typu uslug wzrosla z 250 to 418. Szacuje sie, ze w tym malenkim kraju, liczacym zaledwie 4 miliony mieszkancow, jest ok.120 tys. pomocy domowych! Wiekszosc z nich pochodzi ze Sri Lanki, Filipin i krajow Afryki. Wg szacumkow The Daily Star, libanskiego dziennika, co 16-ty mieszkaniec Libanu to ... zagraniczna pomoc domowa.

Kandydatki do pracy trafiaja tutaj za posrednictwem calej sieci agencji dzialajacych na terenie samego Libanu i krajow „partnerskich”. Na Filipinach stala czescia krajobrazu sa agencje ulatwiajace zalatwianie wiz do krajow arabskich. Liban cieszy sie opinia jednego z najprzyzwoiciej traktujacych personel, przy czym status ten wypada mniej pochlebnie w zestawieniu z takimi krajami, jak siejaca postrach w kwestii praw obywatelskich Arabia Saudyjska.
Przybywajace za chlebem obywatelki ubogich, rozwijajacych sie krajow, nie moga zazwyczaj liczyc na jakokolwiek ochrone praw, w tym prawa do zaplaty za wykonywana prace. Do tego, agencje pobieraja  prowizje od wynagrodzenia w wysokosci nawet 50 %.

Wydawalo by sie, ze w kraju nekanym wojna domowa, wiecznym konfliktem z sasiednimi Izraelem i Syria, popyt na tego typu uslugi jest luksusem. Nic bardziej mylnego.
Kwestia posiadania pomocy to swiadectwo statusu spolecznego, co niestety idzie czesto w parze z notorycznym wykorzystywaniem i przemoca fizyczna. Niektore agencje bejruckie promuja pomoce jako dodatek do luksusowych rezydencji bogatych Libanczykow. Agencje sluza rowniez bezplatnym doradztwem co do wyboru kraju pochodzenia importowanego “dobra”, orientujac sie doskonale w “nacjach pokornych i latwych do podporzadkowania”.  Moza takze liczyc na pelen wachlarz rad dotyczacych postepowania z nowym nabytkiem, np:
“ Wychodzac z domu, nie zapomnij zamknac drzwi na klucz, by pomoc nie mogla wyjsc”.
“ Jesli pozwolicie jej wyjsc, ucieknie i poslubi Syryjczyka”.
Powyzsze uwagi promowane sa jako forma zabezpiecznia inwestycji.

Pomoce domowe byly powszechnie zatrudniane w Libanie, jeszcze przed wojna domowa, w 1970-1990 r., a okreslenie “Kurdiyeh” powstale w latach 20-tych (w nawiazaniu do pomocy domowych, wywodzacych sie sposrod kurdyjskich uchodzcow), stalo sie eufemizmem zastepujacym “pomoc domowa”. Obok Kurdyjek, w tamtej epoce, pracowaly rowniez obywatelki Syrii, Egiptu, Palestyny oraz libanskie szyitki z wiejskich okolic Baalbeck. W zwazku z politycznym konfliktem z panstwami osciennymi, rynek zmuszony byl otworzyc sie na azjatycki personel.

Jako, ze kandydatki do pracy musza posilkowac sie “sponsorem”, by uzyskac libanska wize, agencja  rekwiruje paszport, by zapewnic bezpieczenstwo ... przyznanego dokumentu wizowego. Koszt transportu towaru wynosi ok. 1.500 USD (bilet lotniczy, ubezpieczenie zdrowotne, koszt notariusza), z czego polowa stanowi bezposredni zysk dla agencji – to ponad dwa razy wiecej, niz srednia placa w Libanie (ok. 300 USD).
W przypadku ucieczki kobiety z miejsca pracy, sponsor-pracodawca zglasza fakt policji, wiza tym samym traci waznosc, a kobieta resztke praw, stajac sie nielegalnym imigrantem.